Analiza efektywności interferonu Beta w leczeniu stwardnienia rozsianego.

Cele

Celem analizy jest określenie efektywności różnych technologii medycznych związanych ze stosowaniem interferonu beta w leczeniu poszczególnych postaci klinicznych stwardnienia rozsianego.

Metodyka

Analizę przeprowadzono w oparciu o wiarygodne badania pierwotne znalezione po przeszukaniu następujących baz danych: Cochrane Library (The Cochrane Database of Systematic Reviews, The Cochrane Controlled Trials Register), MEDLINE (PubMed, OVID), NHS - DARE, HealthStar. Ograniczono się do doniesień z lat 1980-2001.

Wyniki analizy skuteczności

Ocena skuteczności leczenia interferonem pacjentów ze stwardnieniem rozsianym obejmowała pierwszorzędowe punkty końcowe. Za najistotniejszy punkt końcowy uznaje się progresję niesprawności wyrażoną w skali EDSS, która bezpośrednio koreluje z jakością życia. Drugim ważnym punktem końcowym jest częstość zaostrzeń oraz parametry ją określające.

Na podstawie przeprowadzonej analizy można stwierdzić, że efekt działania interferonu u chorych na stwardnienie rozsiane zależy głównie od postaci klinicznej stwardnienia rozsianego oraz nasilenia objawów choroby. W zależności od badanego punktu końcowego efekt działania INF jest

Wnioski końcowe

Przeprowadzona analiza skuteczności oraz bezpieczeństwa stosowania interferonu beta w leczeniu stwardnienia rozsianego nie daje jednoznacznej odpowiedzi, jaka jest efektywność interferonu beta w stwardnieniu rozsianym. Koniecznym wydaje się przeprowadzenie analizy porównawczej z innymi alternatywnymi metodami (opcjami) leczenia SM, jak również ocena efektywności kosztowej stosowania interferonu beta